جواز اكتفاء بقضاء انهاست وهم چنين است تخلل منافيات عمدى تنها مثل تكلم ونحو ان بلى تخلل اينها سهوا ضرر ندارد ( مسألة 4 ) اگر پيش از بجا اوردن قضاء سجده يا تشهد يا در أثناء انها كارى كند كه موجب سجده سهو باشد أحوط ان است كه بعد از انها بجا أورد ( مسألة 5 ) هر گاه ذكر سجود يا غير أن از واجبات سجده نماز را فراموش كند اما أصل وضع جبهه را بجا أورده باشد قضا ندارد ( مسألة 6 ) هر گاه بعض اجزاء قضاء تشهد را فراموش كند وتدارك ان ممكن باشد بايد تدارك كند واگر تدارك ان ممكن نباشد مثل انكه بعد از تخلل منافى عمدى وسهوى مثل استدبار وحدث ونحو انها متذكر شود أحوط ان است اعاده كند ان را وبعد از ان أصل نماز را اعاده كند هر چند جواز اكتفاء باعاده ان أقوى است ( مسألة 7 ) هر گاه دو تشهد يا دو سجده از دو ركعت يا زيادتر از ان را فراموش كند واجب است يكى را بعد از ديگرى قضا كند ودر نيت تعيين ان لازم نيست هر چند أحوط است وأحوط ملاحظه ترتيب ما بين انهاست ( مسألة 8 ) هر گاه يك سجده ويك تشهد را فراموش كند أحوط ملاحظه ترتيب انهاست در فوت كه قضاء سابق را مقدم دارد بر لاحق واگر يك كدام از انها را بگمان انكه در فوت مقدم بوده بجا أورد ومعلوم شود كه در فوت مؤخر بوده أحوط اعاده است بطورى كه ترتيب ما بين انها حاصل شود واعاده نماز علاوة واجب نيست هر چند أحوط است ( مسألة 9 ) اگر قضاء سجده وتشهد بر أو واجب باشد ونداند كدام زودتر فوت شده در قضاء انها احتياط كند بتكرار بانكه آنچه را در قضا أول بجا أورده بعد از دويم نيز ان را بعمل أورد وعلاوة واجب نيست اعاده نماز هر چند أحوط است وهر گاه بداند يكى از ان دو در نماز فراموش شده ونداند كدام است هر دو را بجا أورد ( مسألة 10 ) اگر شك داشته باشد كه ايا يكى از انها از أو فوت شده يا نه اعتنا نكند وچيزى بر أو نيست واگر بداند يكى از انها را فراموش كرده وشك كند كه پيش از ركوع يا پيش از سلام متذكر ان شده وبجا أورده يا نه أحوط قضاء ان است ( مسألة 11 ) هر گاه واجب باشد نماز احتياط وقضاء سجده يا تشهد أحوط مقدم داشتن نماز احتياط است بر قضاء انها هر چند انها قبل از شك كه موجب احتياط است فوت شده باشد لكن أقوى ان است كه مخير است در تقديم هر كدام از انها كه بخواهد وهر گاه واجب باشد بر أو قضاء سجده يا تشهد وسجده سهو أقوى آن است كه بايد سجده سهو را مؤخر دارد از قضاء انها چنانچه واجب است